Ze wist dat ze zo naar buiten kon lopen!

Door een kiertje onder de deur scheen een straaltje zonlicht naar binnen. De straatgeluiden van de ontwakende stad drongen gedempt tot de ruimte door, waar Shima lag op het dunne versleten matrasje. Haar kamer was 2 x 1,5 meter. Je zou het beter een hok kunnen noemen. Er waren geen ramen. In de kamer stond verder alleen een emmer waar ze haar behoeften op moest doen. Twee keer per dag kreeg ze eten en drinken, ’s morgens water en wat rijst, ‘s avonds weer rijst, soms met wat groentes en een kopje thee.

Ze mocht alleen haar kamer uit als er een klant was. Dan kwam Lady Angela met haar rammelende sleutelbos en wist ze alweer hoe laat het was. Lady Angela nam haar dan eerst mee naar een keukentje waar ze hardhandig werd gewassen. De vlooien werden zo goed en kwaad als het ging uit haar haren gekamd, ze kreeg wat lippenstift op. Vervolgens moest ze een oud door verschillende meisjes gedragen lingeriesetje aantrekken. En dan werd ze naar de zogenaamde ‘mooie’ kamer gebracht, waar meestal al een man op haar zat te wachten. Vaak waren het Indiase mannen, maar soms ook waren het lange mannen met een lichte huid. Volgens haar vriendin Nina waren dat Europeanen. Sommigen probeerden een gesprekje met haar aan te knopen, maar haar Engels was niet zo goed en dan gaven ze het algauw weer op. Het was ze toch maar om één ding te doen.

Soms als ze in de mooie kamer lag met een hijgende, zwetende man bovenop haar probeerde ze zich de tijd te herinneren dat ze nog gewoon thuis woonde met haar moeder, haar jongere zusje en vier broertjes op het platteland van India. Hoewel ze arm waren, was ze daar gelukkig. Toen ze 13 was kwamen een man en een vrouw naar hun dorp en die vertelden haar moeder dat zij een baantje voor haar hadden in Mumbai. Ze zou als kamermeisje kunnen werken in een hotel. Haar moeder was blij en dankbaar dat deze mensen haar dochter een toekomst konden geven. Er viel ook een last van haar schouders af, want nu hoefde ze in de toekomst geen bruidschat voor haar dochter te betalen bij een eventueel huwelijk.

Hoewel ze het verdrietig vond om haar moeder en haar broertjes achter te laten, verheugde Shima zich op haar baantje in het hotel in Mumbai. Ze hoopte dat ze een mooi uniform zou krijgen. Het geld dat ze zou verdienen zou ze naar huis sturen, zodat haar moeder misschien één van haar drie baantjes kon opzeggen. Ze moest een beetje lachen. Hoe naïef was ze geweest.

De man en vrouw hadden haar rechtstreeks naar één van de vele bordelen in de stad gebracht. Daar werd ze opgesloten in dezelfde donkere kamer waar ze nu ook zat. Met die tralies ervoor leek het trouwens meer op een cel. Gelijk de volgende dag werd ze in het diepe gegooid. Ze moest sex hebben met een onbekende man. Ze herinnerde zich nog dat ze de hele tijd gehuild had.

Ze was hier nu al vier jaar opgesloten. In het begin had ze nog de hoop dat ze misschien een keer zou kunnen ontsnappen. Maar lady Angela had haar gewaarschuwd: “Als jij wegloopt dan ga ik terug naar je dorp en dan haal ik je jongere zusje hier naar toe”. Daarom had ze zich er bij neergelegd dat ze hier nog heel wat jaren zou moeten blijven. Soms werden er meisjes vrijgelaten. Dat gebeurde meestal als ze ziek waren en niet meer konden werken of als ze te oud waren geworden en de mannen hen niet meer wilden.

Toen kwam opeens de dag dat alles anders werd. Ze was opgehaald uit haar cel omdat er een klant was. Net toen ze haar bij de man hadden gebracht die zijn groezelige handen al naar haar uitstrekte (hij had immers voor haar betaald) hoorde ze harde stemmen in de straat, en kort daarna gebonk op de voordeur. “Politie, doe open!” Haar baas rende in paniek naar de achterdeur, maar daar stonden agenten die hem tegenhielden. De man die net nog zoveel belangstelling voor haar had rende ook weg. Opeens stonden er allemaal mensen binnen, politiemensen in uniform, maar ze zag ook mensen in gewone kleren.

Eén van de vrouwen kwam naar haar toe. “Come with us”, zei ze, “you are safe now”. Anderen maakten de cellen van de andere meisjes open. Twee politieagenten hadden veel moeite om de schreeuwende en tierende Lady Angela in het politiebusje te zetten. Shima zou die dag nooit meer vergeten. Samen met de andere meisjes liep ze naar buiten. Het licht was fel, maar het was fantastisch om de zon weer te voelen op haar huid. Er stonden auto’s klaar die hen naar een opvanghuis brachten. Ze kon daar voor het eerst in jaren weer eens douchen. Ze kreeg fruit en warm eten. Ook kreeg ze nieuwe kleren. Ze kon haar moeder, die vier jaar lang niets van haar had gehoord, eindelijk een berichtje sturen en vertellen dat ze nog leefde. De volgende dag kwam er een arts die hen controleerde en bloed afnam om te kijken of ze geen ziektes hadden opgelopen. Ze had een jaar in het opvanghuis gewoond. Dat was ook echt nodig om weer op krachten te komen en die afschuwelijke tijd van zich af te schudden.

Een jaar later.

Door een kiertje onder de deur scheen een straaltje zonlicht naar binnen. De straatgeluiden van de stad drongen gedempt tot de kleine ruimte door, waar Shima de vloer aan het vegen was. Er stond een stoel en een spiegel en er was warm water en lekker geurende shampoos. Shima kon af en toe nog steeds niet geloven dat haar droom, de droom die ze al had als klein meisjes, was uitgekomen. Toen ze nog opgesloten zat in dat afgrijselijke hok in het bordeel was fantaseren het enige wat haar overeind hield.

En kijk, ze was nu kapster dankzij de opleiding die ze had kunnen volgen, toen ze in het opvanghuis woonde. Ze werkte en woonde nu in het huis van een rijke familie. Ze deed huishoudelijk werk voor hen en verdiende daarmee precies genoeg om de ruimte te huren voor haar kapsalon. Van het geld dat ze met het knippen verdiende, stuurde ze elke maand een deel naar haar moeder. Aan de tijd in het bordeel dacht ze liever niet meer terug. Een enkele keer als ze een man moest knippen die leek op één van de mannen die naar het bordeel kwamen voelde ze een pijnscheut in haar buik. Maar ze liet zich daardoor niet afleiden en knipte door. Ze wist dat ze zo naar buiten kon lopen als ze wilde. Ze wist dat ze vrij was. Vrij.

Dit verhaal heb ik geschreven voor een schrijfwedstrijd met als thema ‘Naar buiten’. Het verhaal is geïnspireerd op de organisatie Free a girl, die meisjes uit de gedwongen prostitutie bevrijdt. In de week van 14 t/m 19 mei laten op verschillende plaatsen in het land vrouwen zich 12 uur lang opsluiten om aandacht voor deze actie te vragen. 

De foto is afkomstig van https://www.freeagirl.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*