Een vers kopje thee!

Ik zit in de tuin en het is lekker warm. Ik maak een kopje thee van verse muntblaadjes. Thee is goed voor de dorst zeker als het warm is. Ik kan me herinneren dat mijn moeder vroeger bij het kamperen altijd een pannetje koude thee in de schaduw onder de aanhanger zette. We hadden geen koelkastje, maar hadden zo altijd koel drinken voor het grijpen. Ik vind versemuntthee echt een traktatie. Ik drink hem soms met honing maar meestal zonder.

Maar schrijf je nou ‘versemuntthee’ of ‘verse muntthee’?

‘Versemuntthee’ is een samenstelling waarbij het woord ‘verse’ bij de ‘munt’ hoort en daarmee het linkerdeel van het woord vormt. Het woord ‘thee’ is het rechterdeel. Dus dit gaat om takjes met muntblaadjes, waar je heet water op giet.

Bij ‘verse muntthee’ hoort het bijvoeglijk naamwoord ‘vers’ bij de ‘muntthee’. Je doet een zakje muntthee van de supermarkt in een mok, kokend water erbij en dan heb je ‘verse muntthee’.

Het kan dus allebei maar die ene spatie zorgt er voor dat de betekenis verandert. Omdat het verschil in betekenis niet zo groot is, is het in dit geval niet heel storend. Maar als je andere woorden gebruikt kan dat verschil een stuk groter zijn. Bijvoorbeeld bij het ‘rodewijnglas’ of het ‘rode wijnglas’. In beide gevallen heb je het over een glas waar je wijn uitdrinkt. In het eerste geval weet je om welke kleur wijn het gaat. In het tweede geval weet je dat het glas een rode kleur heeft maar met de wijn kan je nog alle kanten op.

Dus wat drinken we? Ik zou zeggen met dit weer: een koud wit wijntje. Zou dat mooi staan in een rood wijnglas? Ach, als het maar smaakt. Proost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*